Ik ben teleurgesteld in Europa

Er hangen donkere wolken over Cancún. De klimaatonderhandelaars die deze dagen in de badstad neerstrijken, hebben bitter weinig in de aanbieding. Europa heeft de kater van Kopenhagen duidelijk nog niet verteerd. Op de Europese Raad van 28 en 29 oktober ging alle aandacht naar de hervorming van Europa’s economische bestuursinstellingen en de discussie over alweer een verdragswijziging. Het klimaatthema was een tweederangsitem.

 De slotverklaring van de Raad kwam niet verder dan de lauwe verzuchting dat ‘de conferentie van Cancún een betekenisvolle tussenstap zou moeten opleveren op de weg naar een globaal omvattend wettelijk bindend kader’. Minder ambitieus kan je moeilijk zijn. De bereidheid om tegen 2020 dertig in de plaats van twintig procent minder broeikasgassen uit te stoten ‘wordt opnieuw onderzocht’, stelt de Raad. Geen woord over de bereidheid verder te gaan indien de andere grote uitstoters vergelijkbare inspanningen doen.

Erger is dat de beloofde fast start financing, 21 miljard euro voor de komende drie jaar, maar moeilijk ingevuld geraakt. Om er wat vaart achter te zetten, lanceerde Nederland een website (faststartfinance.org) waarop landen hun bijdragen kunnen aanmelden. Vaststelling: de beloofde zeven miljard voor 2010 is nog lang niet bereikt. Jos Delbeke, hoofd van het Directoraat-Generaal Klimaat van de Europese Commissie uitte al zijn frustratie: ‘De landen komen maar schoorvoetend over de brug en ik vrees dat de VS in Cancún de mediashow gaan stelen met hun bijdragen.’ Voor 2010 zegde België 42 miljoen euro toe. Hoewel in Kopenhagen benadrukt werd dat dit nieuw en additioneel geld moet zijn, is 40 miljoen afkomstig van Ontwikkelingssamenwerking en 2 miljoen van het Waalse gewest. Vlaanderen en Brussel vonden het niet nodig om bij te dragen.

Als voorzitter van de Europese Unie zou je verwachten dat België en zijn ministers al het mogelijke zouden doen om met een sterk Europees standpunt te scoren. Maar op de twee laatste ontmoetingen voorafgaand aan de top, die van de AOSIS-landen (de armste en meest kwetsbare landen) begin november in Grenada en Mexico, schitterde de Belgische EU-vertegenwoordiging door afwezigheid. Minister Schauvliege was net geland van Nagoya, PS-sterminister Paul Magnette had andere zaken aan zijn hoofd en van de andere ministers voelde ook niemand zich geroepen.

In de VS evolueert het klimaat van kwaad naar erger. De antiklimaathetze van de Tea Party- beweging werpt zijn vruchten af. Intussen kwam ook aan het licht hoe tal van bedrijven in de VS miljoenen dollars veil hebben om mist te spuien rond het klimaatprobleem. Ook Europese bedrijven zoals Bayer, BASF, BP en E.ON spelen het spel mee en spannen samen met hun Amerikaanse collega’s om een ambitieus akkoord af te houden. Om tegen die ontkenners op te boksen, is meer nodig dan een ngo-campagne. Daarvoor is wereldwijd een daadkrachtig beleid nodig en enig ethisch besef over de ernst van de zaak.

In Pakistan proberen miljoenen mensen na de overstromingen het hoofd boven water te houden. Het kostenplaatje dreigt op te lopen tot meer dan 36 miljard euro. En voor het kapotgeslagen Haïti is het helemaal onzeker of het land überhaupt nog een toekomst heeft.

Als geen ander confronteert het klimaatprobleem ons met een wereldomvattend probleem dat alleen gezamenlijk kan aangepakt worden, het gaat immers over de overleving van de soort. Maar in onze hoofden en in onze politiek zijn we daar duidelijk niet klaar voor.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift

Word proMO* of Doe een gift