'Boycot is één van de weinige nog overblijvende vreedzame vormen van protest die er bestaan'

Daan heeft gelijk, een boycot van het Eurosongfestival is wel degelijk zinvol en legitiem

Alisdare Hickson (CC BY-NC 2.0)

Allerbeste Daan. Héél erg bedankt dat jij het hebt willen (en nog dùrven!) opnemen voor de Palestijnse zaak in De Afspraak van woensdag laatstleden. Het vraagt tegenwoordig inderdaad behoorlijk wat moed om te pleiten voor een boycot tegen Israël.

Nochtans is dit één van de weinige nog overblijvende vreedzame vormen van protest die er bestaan. Zélfs het voeren van een debat daarover wordt stilaan onmogelijk (ook in De Afspraak was het vier tegen één). De propagandamachine van de Israëlische regering slaagt er in om de boycotbeweging systematisch in diskrediet te brengen door ze te beschuldigen van antisemitisme. Dat is in een periode waarin sprake is van een toename van échte vormen van antisemitisme natuurlijk mooi meegenomen.

Toch moet het blijvend worden herhaald dat de boycotbeweging gericht is tegen het beleid van de opeenvolgende Israëlische regeringen ten aanzien van de Palestijnse burgers en géén boycot is tegen de Joodse bevolking. De situatie van de Palestijnen in Israël en de Bezette Gebieden is er de voorbije decennia niet op verbeterd, integendeel, het conflict op de Westbank en zeker in de openluchtgevangenis Gaza blijft onopgelost.

De propagandamachine van de Israëlische regering slaagt er in om de boycotbeweging systematisch in diskrediet te brengen door ze te beschuldigen van antisemitisme.

Het tweestatenvoorstel dat jarenlang werd bepleit, vind je ondertussen terug in de vuilnisbak. De Israëlische regeringen hebben geduld. Zo wordt langzaam de hele Westbank ingepalmd via het blijvend bouwen van illegale nederzettingen. Zonder dat daar nog veel ruchtbaarheid aan wordt gegeven, worden de gronden en de huizen van Palestijnen systematisch geconfisqueerd en het statuut van de meeste Palestijnen in de democratie Israël wordt er stilaan één van politieke gevangene.

Met de enorme steun van Trump en andere wereldleiders voor wie het zaken voeren met Israël belangrijk is, wordt de toelating gegeven dat Israël langzaam evolueert naar een Joodse Natiestaat. “Onthoud deze dag – schreef de invloedrijke commentator Gideon Levy in de links-liberale krant Ha’aretz – Israël kan vanaf deze zondag zijn naam veranderen in de Joodse Republiek Israël – meent Levy – zoals er een Islamitische Republiek Iran is. Vanaf nu zullen we wonen in een nieuw officieel goedgekeurd etnocratisch, theocratisch, nationalistisch en racistisch land.”

Hét argument om de culturele boycot tegen Israël vooral niet te steunen is hetzelfde gebleven:

Kunst en cultuur werken toch verbindend? Net zoals de boycot tot nu toe niet gezorgd heeft voor een oplossing (maar wél voor de nodige irritatie en voor het telkens opnieuw in de aandacht brengen van deze mistoestand) zijn ook de vele culturele ambassadeurs die wél wilden gaan daar absoluut niet in geslaagd.

Laten we niet naïef zijn: het Eurosongfestival is absoluut niet zo onschuldig als het er op het eerste zicht uitziet.

En dan … wat het Eurosongfestival betreft. Voor velen is dat een jaarlijks terugkerend feest en uiteraard wil niemand hen dat plezier ontnemen. Maar laten we niet naïef zijn: dat festival is absoluut niet zo onschuldig als het er op het eerste zicht uitziet.

Het begon al meteen na de overwinning van Netta Barzilai vorig jaar: “Next year in Jerusalem!”. Jeruzalem is tot nader orde niet de onverdeelde hoofdstad van Israël, hoe graag Trump en Netanyahu dat ook zouden willen. Dat is een politiek statement en een instrumentalisering van het ‘culturele evenement’ van eerste orde.

De commerciële belangen zijn bovendien gigantisch en élk land (en dus zéker Israël) zal er dan ook àlles aan doen om het imago hoog te houden of op te krikken. Werkt het Eurosongfestival verbindend? Het is zéker een feestje dat nationalistische gevoelens voedt!

Nog iets wat klopt dat jij Daan, in De Afspraak vertelde: Israëlische artiesten die van hun Ministerie van Cultuur erkenning en subsidies willen, moeten trouw zweren aan het land en worden daarop gecheckt. Artiesten die kritiek leveren worden gedumpt en voelen zich verplicht om naar het buitenland te immigreren. Zo ken ik er wel een aantal …

Er zijn bovendien behoorlijk wat Joodse organisaties en individuen die de culturele boycot steunen.

Persoonlijk geloof ik dat het een én én verhaal is: er zijn mensen en groeperingen die voor de boycot pleiten om de blijvende onrechtvaardigheid onder de aandacht te houden en zo mogelijk de Israëlische regering onder druk te zetten om een blijvende oplossing te vinden voor dit eindeloos en inhumaan conflict en er zijn er die zinvolle acties ondernemen die verbindend werken (ik denk bijvoorbeeld aan het initiatief Music Fund van Lukas Pairon).

Er zijn bovendien behoorlijk wat Joodse organisaties en individuen (bijvoorbeeld B’Tselem, Breaking the Silence, journalist Gideon Levy, historicus Ilan Pappé …) die de culturele boycot steunen. Ik herinner mij de woorden van filmmaker Avi Mograbi in een debat in Gent: “I support everything that can put pressure on our government to change her policy towards the Palestinian citizens, even if that means a cultural boycot of myself”.

Alain Platel is artistiek leider van les ballets C de la B

Ik ben proMO*

Nu je hier toch bent

Om de journalistiek van MO* toekomst te geven, is de steun van elke lezer meer dan ooit nodig. Vind je dat in deze tijden van populisme en nepnieuws een medium als MO* absoluut nodig is om de waarheid boven te spitten? Word proMO*.

Wil je bijdragen tot de mondiale (onderzoeks)journalistiek in het Nederlandstalig taalgebied? Dat kan, als proMO*.

Wil je er mee voor zorgen dat de journalistiek van MO* mogelijk blijft en, ondanks de besparingspolitiek, verder uitgebouwd wordt? Dat doe je, als proMO*.

Je bent proMO* voor € 4/maand of € 50/jaar.

Word proMO* of Doe een gift