© Charis Bastin
Column

Waarom Poëzie het leven is?

Poëzie is uit het leven gegrepen, schrijft Lisette Ma Neza. Een aanraking door middel van woorden, een vertaling van de dingen en poëzie is nodig om de wereld, maar vooral elkaar een beetje te begrijpen. Poëzie is voor iedereen.
© Charis Bastin
Column

‘Kom jij even de aap uithangen?’

Slam-poëte Lisette Ma Neza lijdt aan “Racial Battle Fatigue”. Iedere keer als er een racistische gebeurtenis plaatsvindt, of het nu de dood/moord van George Floyd is of iets anders, wordt er aan haar deur geklopt met de vraag of ze bij wijze van spreken even de aap uit wil komen hangen. ‘Sla mij maar even over’.
© Charis Bastin
Column

Vasten om dichter bij jezelf te komen

MO*columniste Lisette Ma Neza heeft vaak mee willen vasten tijdens de ramadan, de vastenperiode van moslims. Ze probeerde het ook al een aantal keer, maar stopte er telkens mee. Ook dit jaar probeerde ze, op haar manier, 'als een les zelfdiscipline en een poging tot het bewuste leven'.
© Charis Bastin
Column

Liefde zonder aanraking

Corona heeft de manier waarop we met elkaar omgaan volledig overhoop gegooid. Plots zitten we allemaal in een lange afstandsrelatie met elkaar. Lisette Ma Neza vraagt zich af hoe je dat doet, liefhebben zonder fysiek contact. Is dit wat Plato bedoelde met de naar hem genoemde vorm van liefde?
© Charis Bastin
Column

Zonder regen geen groei

In hoeverre blijven we bij onze gewoontes, normen, waarden, doen en laten, vraagt slampoëte Lisette Ma Neza zich af. Zal deze crisis onze democratie in de war schoppen? Creëren we spoedig een nieuwe wereld? Hoe bereiden we ons voor op de volgende pandemie? En hoe dichtbij is die?
© Charis Bastin
Column

Waarom moeten zwarte vrouwen schrijven over zwart en vrouw zijn?

'Terwijl we op de bank naar het nieuws kijken, vraag ik me van alles af. Ik ben namelijk een enorme pochemuchka.' MO*columniste Lisette Ma Neza twijfelt over waar zwarte vrouwen over moeten schrijven, en schrijft over de gedachtestroom van haar getwijfel.
© Charis Bastin
Column

Brussel heeft een stadsdichter nodig

De hoofdstad van Europa heeft iets heel speciaals, schrijft MO*poëte Lisette Ma Neza. Brussel is een soort enigma. Een vraag waarop geen antwoord bestaat. Alleen daarom al heeft ze een stadsdichter nodig. ‘En weet je wat: Ik ga daar voor zorgen.’
© Charis Bastin
Column

Val me niet lastig, ook niet als ik op reis ga

Lisette Ma Neza weet niet of ze aan heimwee lijdt of aan Fernweh, een gemis aan ergens ver weg. Ze weet alleen dat ze altijd weg wil. Op zoek naar avontuur? Naar vrijheid? Of in de hoop ergens te belanden, aan te stranden waar ze niet “de ander” is?
© Charis Bastin
Column

Ik heb veel te lang gedacht dat ik een wit meisje was

Jezelf ontdekken, ontdekken wie je bent: voor sommigen is het zoals kinderen die te horen krijgen dat Sinterklaas niet bestaat. Het was pas in haar eerste academiejaar op de kunstschool, in de grote en toen nog onbekende stad Brussel, dat slam poet en MO*columniste Lisette Ma Neza zichzelf tegen het lijf liep. ‘Oh God, ik heb altijd gedacht dat ik ...
© Charis Bastin
Column

Laat ons niet de generatie zonder kunstenaars worden

MO*columniste Lisette Ma Neza maakt zich zorgen over de aangekondigde besparingen in de cultuursector: ‘Beste Jan, waarom is het dat u wilt dat we stil zwijgen, nu we juist broodnodige; dekoloniserende, geëngageerde, kritische kunst over stigma’s en taboe maken? Nu we eindelijk durven. Als u echt zo veel geeft om de Vlaamse identiteit, he ...
© Charis Bastin
Column

Ik mag niet verdwijnen wanneer iemand mij het meest nodig heeft

Ze staan bekend als de twittergeneratie, de catfish-fake-news-Instagramverslaafde Google-kids, met burn-outs, prestatiedruk, relationship goals, perfecte lichamen en body positivity en het leven-niet-meer-waard-vinden. We nemen veel te veel hooi op onze vork. En dan zijn er nog de taboes over mentale gezondheid, en volgens slam poet en MO*columnist ...
© Charis Bastin
Column

De kinderen van kleur, die onopgemerkt verdwijnen

Lisette Ma Neza is de jongste MO*columniste, in alle betekenissen van dat woord. Ze is Belgisch kampioen slam poetry, en dat zullen we — gelukkig — geweten hebben. Ze is ook studente aan de filmschool, enthousiaste Brusselaar, thuis in Breda, met ouders uit Rwanda. Haar ode aan de zeventienjarige Mehdi is een snijdende aanklacht tegen de onverschil ...