Magnur Masood: ‘Vechten voor gelijke rechten’

CC Gie Goris (CC BY-NC 2.0)

 

Twee donkere ogen kijken me indringend aan van tussen een strook aardekleuren en gestileerde tulpen op een witte achtergrond. Haar hijab is tot over haar neus getrokken, maar dat snoert haar geenszins de mond. ‘Ik vecht voor gelijke rechten’, zegt Magnur Masood. In het hippe Westen klinkt dat als een lifestyle choice, maar in Zuid-Waziristan, waar Magnur geboren werd, is het een keuze die je duur te staan kan komen.

Haar vader stierf toen zij nog maar twaalf was, haar moeder wou mordicus dat de zes kinderen zouden studeren, wat ook lukt, maar toen Magnur aan haar schoolcarrière begon, ontvingen moeder en dochter strenge waarschuwingen en nauwelijks verholen bedreigingen. ‘Er gebeuren veel eermoorden bij ons’, voegt ze zonder verder commentaar aan toe.

‘Voor jongeren uit de tribale gebieden is er nauwelijks fatsoenlijk onderwijs, omdat we gewoon niet als volwaardige burgers van Pakistan aanzien worden. En voor meisjes is het nog moeilijker, want wij moeten niet alleen opboksen tegen de nalatigheid van de Pakistaanse staat, maar ook tegen de culturele onzekerheid en het conservatisme binnen de eigen stamgroep. Als maatschappelijk werkster wil ik daar wat aan doen. Ik wil meisjes én jongens motiveren en helpen om op te komen voor hun eigen recht op ontwikkeling.’

De woede over het oude systeem waarin dorpsraden (jirga’s) en dorpsoudsten (maliks) de dienst uitmaakten en het wettelijk onmogelijk was om beroep aan te tekenen tegen willekeur of onrecht, ziet diep bij haar

Magnur Masood is dan ook heel blij met de beslissing die het Pakistaanse parlement op 24 mei nam om het koloniale stammenstatuut van Zuid-Waziristan en zes andere districten af te schaffen en de stammengebieden volwaardig deel te laten worden van Pakistan. ‘Die beslissing komt decennia te laat’, zegt ze. ‘De Pasjtoenen uit de stammengebieden zijn immers als lang en diepgaand verbonden met de provincie Khyber Pakhtunkwa. Heel veel families kwamen in Peshawar of andere delen van de provincie wonen, mijn generatie ging hier naar school, als we ziek worden komen we hier naar het ziekenhuis…’

Ik praat met Magnur Masood in een cafetaria van het Islamia College, Peshawar, een van de oudste en gerespecteerde hogescholen van het land. Ze logeert niet in een van de studentenhomes, maar ze is wel heel blij dat ze in de stad woont en niet in de afgelegen bergen van Waziristan, waar ze ‘als een lastdier behandeld zou worden, niet als een mens met mensenrechten’. De woede over het oude systeem waarin dorpsraden (jirga’s) en dorpsoudsten (maliks) de dienst uitmaakten en het wettelijk onmogelijk was om beroep aan te tekenen tegen willekeur of onrecht, ziet diep bij haar. Maar ze is het Pakistaanse leger wel dankbaar voor de interventie, want daardoor werd de macht van de Taliban gebroken en de weg vrijgemaakt voor integratie in de rest van Pakistan.

Magnur heeft ook een lijstje prioriteiten klaar voor de nieuwe regering. ‘Investeren in onderwijs, betere wegen en transportmogelijkheden, water, gezondheidszorg en communicatie. Want in Zuid-Waziristan is nu geen internet en in de centra is er maar een telefoondienst voor mannen en een voor vrouwen.’

Magnur Masood zou het nieuwe Pakistan, waar sinds de verkiezing van Imran Khan eind juli zo veel over gesproken wordt, kunnen vertegenwoordigen: ze is tegelijk cultureel conservatief en politiek opstandig; ze legt voortdurend de klemtoon op rechten, niet op cultuur of identiteit; en ze is overtuigd Pasjtoens. En als dat tegenstrijdig klinkt voor de Europese lezer, dan vindt ze dat die lezer dat zelf maar moet oplossen. Het is niet haar probleem.

Ik ben proMO*

Nu je hier toch bent

Om de journalistiek van MO* toekomst te geven, is de steun van elke lezer meer dan ooit nodig. Vind je dat in deze tijden van populisme en nepnieuws een medium als MO* absoluut nodig is om de waarheid boven te spitten? Word proMO*.

Wil je bijdragen tot de mondiale (onderzoeks)journalistiek in het Nederlandstalig taalgebied? Dat kan, als proMO*.

Wil je er mee voor zorgen dat de journalistiek van MO* mogelijk blijft en, ondanks de besparingspolitiek, verder uitgebouwd wordt? Dat doe je, als proMO*.

Je bent proMO* voor € 4/maand of € 50/jaar.

Word proMO* of Doe een gift

Over de auteur